Dwoinki rzeżączki są mało odporne na działanie czynników zewnętrz­nych; poza ustrojem szybko giną, zwłaszcza w środowisku suchym. Bardzo wrażliwe są także na działanie temperatury oraz środ­ków odkażających.

Ustalenie rozpoznania rzeżączki może nastąpić jedynie na podstawie badania bakteriologicznego. Bez ba­dania mikroskopowego preparatów z wydzieliny chorobowej, a nie­kiedy nawet bez wykonania posiewów (hodowli) bakterii na pożyw­kach nie można rozpoznawać rzeżączki. W preparatach pobranych z wydzieliny chorobowej i zabarwionych znajdujemy dwoinki rze­żączki ułożone obficie wewnątrz leukocytów (ryc. 16).

Do hodowli używa się pożywek o specjalnym składzie. Pobrana wy­dzielina musi być przeniesiona bezpośrednio na pożywkę i umieszczo­na w cieplarce w temperaturze 37°. Kłopotliwe jest przy tym to, że materiału pobranego do badania nie można przesyłać, tak jak innych bakterii (transport udaje się jedynie przy użyciu specjalnych pożywek nadających się do transportu).