Rzeżączka znana była już w starożytności. Wzmianki świadczące o znajomości tej choroby spotykamy w dziełach autorów indyjskich, japońskich, greckich i rzymskich, a także w Biblii.

Jak wynika z nazwy, ropny wyciek z cewki moczowej, charakte­rystyczny objaw rzeżączki u mężczyzn, traktowano jako wyciek na­sienia {gonos — nasienie, iheo .— ciec). Nie wiedziano wówczas, że choroba przenosi się przez stosunki płciowe. Galęn, którego poglądy uznawane były za obowiązujące w medycynie pewniki bardzo długo jeszcze w okresie średniowiecza, przyjął w swych pismach także tezę o wycieku nasienia. W związku z tym, mimo że ówcześni lekarze

W końcu I w. lekarze arabscy stwierdzili, że wyciek ropny z cewki moczowej i wypływ nasienia są odrębnymi sprawami, nie znali oni jed­nak właściwości zakaźnych rzeżączki. Dopiero w XII w. zwyciężył po­gląd, że kobieta chora na rzeżączkę może zakażać mężczyzn drogą sto­sunku płciowego.

brali już pod uwagą związek rzeżączki. z upławami, poglądy ich wobec stanowiska Galena nie miały szans uznania.

Przyrządy lekarskie znalezione w wykopaliskach pompejańskich świadczą o znajomości sztuki leczenia zwężenia cewki moczowej, któ­re było częstym następstwem rzeżączki w okresie przed wprowadze­niem do leczenia tej choroby sulfonamidów i antybiotyków.