Pojęcie o swoistości „jadu” rzeżączkowego zatarło się jednak z cza­sem i “W okresie wielkiej epidemii kiły w Europie, na przełomie XV i XVI w., nie wiedziano o tym, że kiła i rzeżączka to dwie odrębne choroby, sądzono bowiem, że kiłę wywołuje „jad” identyczny z „ja­dem” rzeżączkowym. Pogląd taki uległ dalszemu jeszcze ugruntowaniu w XVIII w., na skutek niefortunnego wyniku doświadczenia, jakiego dokonał w 1767 r. na samym sobie znakomity lekarz angielski Jan Hunter. Eksperyment Huntera zaciemnił jeszcze bardziej tę sprawę. Przeszczepiając bowiem wydzielinę z cewki moczowej męskiej .na na­pletek i żołądź prącia otrzymał on typową zmianę pierwotną, a póź­niej dalsze objawy kiły. Ten błędny wynik jednorazowego ekspery­mentu można wytłumaczyć w dwojaki sposób: albo chory, od którego Hunter pobrał wydzielinę z cewki, cierpiał równocześnie na kiłę i na rzeżączkę, albo też pobrał on wydzielinę od chorego, u którego miała miejsce bardzo rzadka lokalizacja kiłowej zmiany pierwotnej: “we­wnątrz cewki moczowej, czego wynikiem był wyciek-z cewki ropnej wydzieliny zawierającej zarazki kiły.