% ten sposób zostały obalone na dłuższy czas poglądy tych badaczy, którzy uważali, że kiła i rzeżączka są następstwem zakażeń różnymi „jadami”. Pogląd Huntera utrzymywał się długi czas, mimo że inne do­świadczenia, np. Benjamina Bella, przemawiały za dwoistością „jadów” wenerycznych: kiłowego a rzeżączkowego.

Dopiero ok. 1830 r. lekarz francuski Filip Ricord i jego uczniowie W serii doświadczeń udowodnili odrębność- -obu chorób.

Ostatecznie sprawę rozstrzygnęło odkrycie w 1879 r. przez Alberta Neissera dwoinki rzeżączki (gonokoka),. a w roku 1905 kratka bladego przez’ Fryderyka.Schaudinna i Eryka Hoffmanna.

Rzeżączkę – wywołuje drobnoustrój nazywany gonokokiem, czyli dwoinka rzeżączki lub dwoinka Neissera, których kształt przypomina ziarenka kawy zwrócone do siebie wklęsłymi powierzchniami. Ich długość wynosi około l,5u, szerokość 0,8u.. Dwoinki rzeżączki znajdują dogodny teren dla swego rozwoju na błonie śluzowej narządu moczo­wo-płciowego i tam też rozwija się choroba.